“Beste Max, zo is het leven; er zijn hoogte- en dieptepunten. Soms gaat het goed, andere keren gaat het slecht. Het belangrijkste is dat je jouw weg blijft volgen, als dat is wat je hebt besloten.
Wat komen gaat, dat komt.”
De persoon die tegenover me zit is een ervaren man, Marco, een vriend.
Hij zegt tegen me: “Het is niet waar dat we alles weten, ook al worden we ouder. Dingen veranderen. En wij moeten ook veranderen. Maar als dit jouw weg is, heeft het geen zin om jezelf voor de gek te houden. Als je hebt besloten die weg in te slaan, stop dan niet, ook al worden de moeilijkheden steeds groter. Die weg is inmiddels je lot en, zoals mijn oude leraar op de middelbare school altijd zei: het heeft geen zin om tegen het lot te vechten.
Het is als wandelen wanneer het begint te regenen. Op een gegeven moment neemt de regen toe; je hebt een kleine paraplu en je schuilt omdat de regen steeds dichter en zwaarder wordt.
Maar terwijl je daar schuilt, is er een vent die aan de telefoon tegen zijn vriendin begint te schreeuwen dat dit niet goed is, dat ze andere dingen moet doen, en bla bla bla.
Op dat moment besef je dat je verloren bent als je blijft stilstaan. Je staat wel droog, maar je moet al de banaliteiten van die vent verdragen.
Die vent staat symbool voor het banale leven dat voor je ligt. Datgene wat je wilt vermijden, maar niet kunt.
Het enige wat je rest, is wandelen in de zondvloed. Je eigen weg trotseren. Liever dat, dan achterblijven in de banaliteit van het leven.
Maar terwijl je loopt, wordt de vloed enorm. Ondanks je kleine paraplu word je steeds natter. Je schoenen beginnen vol te lopen met water. Je bent nog niet zo ver verwijderd van de schuilplaats van die banale vent. Je kunt nog terug.
Maar is het dat waard? Nee, Max, dat is het niet waard. Ga je eigen weg, ook al betekent dit dat je de zondvloed moet trotseren. Het is altijd beter om je eigen lot onder ogen te zien dan te proberen eraan te ontsnappen. Ik weet het, het is zwaar, maar wie heeft gezegd dat het leven makkelijk is?
Het is beter om je eigen weg te gaan.
En dus ga je alleen, in de regen, met een kleine paraplu die je niet beschermt tegen de storm. Je schoenen zitten steeds voller met water. Je bent alleen. De weg is leeg en niemand kan je helpen.
Alleen jij weet wat je aan het doen bent. En dan gebeurt er iets.
Je voelt de regen niet meer. Je voelt de storm niet meer. De intensiteit ervan neemt af.
Grappig, nietwaar? Juist wanneer je hebt geaccepteerd dat je de storm blijft trotseren, lijkt de storm je intenties te hebben begrepen. Hij lijkt te weten dat je niet zult opgeven. En daarom wordt hij steeds zwakker.
Maar de storm gaat door. En jij gaat door met de storm. Op dit punt ben je bijna op je bestemming aangekomen. Er is nog één laatste opwelling van de storm, alsof hij je opnieuw wil stoppen.
Maar nu stop je niet meer. Je bent op je bestemming aangekomen.
En weet je wat?
Je beseft dat het niet belangrijk is of het resultaat goed of slecht is. Het belangrijkste is dat je jouw weg bent gegaan. Je hebt gedaan wat je moest doen.
De rest ligt in de handen van God.”
In Italiano
Poi quel che sarà sarà”.
Chi mi siede davanti è una persona navigata nella vita, Marco, un amico. .
E lui mi dice: “non è vero che sappiamo tutto, anche se invecchiamo. Le cose cambiano. E anche noi dobbiamo cambiare. Ma se la tua strada è quella è inutile illudersi. Se hai deciso di prendere quella strada, non fermarti, anche se le difficoltà sono sempre maggiori. Ormai quella strada è il tuo destino e, come mi diceva il mio vecchio professore di liceo, è inutile lottare contro il destino.
E’ come camminare quando inizia a piovere. Ad un certo punto la pioggia aumenta, tu hai un piccolo ombrello e ti fermi al riparo perché la pioggia diventa sempre piu’ fitta, sempre piu’ pesante.
A questo punto ti rendi conto che se ti fermi sei perduto. Sei al riparo, non ti bagni, ma devi sopportare tutte le banalità di quel tipo .
Quel tipo è la vita banale che ti sta davanti. Che vuoi evitare ma non puoi .
L’unica cosa che ti rimane è camminare nel diluvio. Affrontare la tua strada. Piuttosto che rimanere indietro con la banalità della vita.
Ma quando cammini il diluvio diventa enorme. Nonostante il piccolo ombrello ti bagni sempre di piu’. Le scarpe cominciano ad imbarcare acqua. Non sei tanto lontano dal primo rifugio del tipo banale. Puoi tornare indietro .
Ma vale la pena? No, Max, non vale. Vai per la tua strada, anche se questo comporta affrontare il diluvio. E’ sempre meglio affrontare il proprio destino che tentare di sfuggirgli. Lo so, è dura ma chi l’ha detto che la vita è facile?
E’ meglio andare per la propria strada.
E cosi’ vai solo, sotto la pioggia, con un piccolo ombrello che non ti ripara dalla tempesta. Le scarpe sono sempre piu’ piene d’acqua. Sei solo. La strada è vuota e nessuno ti può aiutare.
Quello che fai lo sai solo tu. Ed ecco che succede qualcosa.
Non senti piu’ la pioggia. Non senti piu’ la tempesta. E questa si riduce di intensità.
Buffo no? Proprio quando hai accettato di continuare ad affrontare la tempesta questa sembra aver capito le tue intenzioni. Sembra di sapere che non rinuncerai. E per questo si riduce sempre di piu’.
Ma continua. E tu continui con essa. E a questo punto sei quasi arrivato alla tua destinazione. C’è un rigurgito di tempesta, quasi a volerti fermare di nuovo.
Ma ormai non ti fermi piu’. Sei arrivato a destinazione.
E sai che? .
Ti rendi conto che non è importante se il risultato è buono o cattivo. L’importante è che sei andato per la tua strada. Hai fatto quello che dovevi fare.
Poi il resto è nelle mani di Dio”.
Nessun commento:
Posta un commento